زمینه و هدف: بنزوئیل پراکساید، داروی ضد آکنه بوده که اشکال مختلف موضعی دارد و دارای عوارض جانبی مانند اریتم و خشکی پوست می باشد. به منظور افزایش میزان پذیرش بیمار و همچنین کاهش عوارض جانبی تهیه فرم میکروسپونژ دارو منطقی به نظر می رسد.روش ها: در این بررسی با استفاده از روش پلیمریزاسیون سوسپانسیونی در سیستم مایع در مایع اقدام به تهیه میکروسپونژها گردید. در روش پلیمریزاسیون سوسپانسیونی با منومرهای متیل متاکریلات واتیلن گلیکول دی متاکریلات کوپلیمر (MMA/EGDM) تهیه گردید بعد از impregnation کوپلیمر، از نظر خصوصیات مورفولوژیک، اندازه ذره ای، حجم و اندازه منفذ و وزن مولکولی مورد ارزیابی قرار گرفتند. رهش با استفاده از سل فرانز و با غشا دیالیز انجام شد و مقدار داروی آزاد شده به کمک HPLC تعیین مقدار گردید.یافته ها: در نتایج حاصل از رهش بنزوئیل پراکساید از اشکال دارویی تهیه شده مشاهده گردید که میزان رهش اشکال دارویی فرموله شده با بیشتر شدن غلظت دارو، افزایش می یابند. بالا بودن رهش در ساعت اول نسبت به ساعت دوم مربوط به جذب سطحی داروی آزاد بر سطح میکروسپونژها می باشد. رهش دارو در 7 ساعت بعد بطور ثابت صورت می گیرد.نتیجه گیری: ترتیب رهش در بین اشکال دارویی مختلف میکروسپونژدار بصورت لوسیون > ژل > کرم می باشد. بدین ترتیب زمان ماندن دارو بر سطح پوست یا اپیدرم افزایش یافته در حالیکه نفوذ دارو در درم یا بعبارتی در بدن به حداقل می رسد.

در این بررسی مونومرهای متاکریلات و اتیلن گلیکول دی متاکریلات با روش کوپلیمر شدن رادیکال آزاد شبکه ای (ایجاد پیوندهای عرضی) و با استفاده از آغازگر دو عاملی (گرمایی - نوری) 4،4- آزو - بیس - (4- سیانوپنتانوییل) بیس بنزویین در تولوئن تبدیل به پلیمر شده است. غلظت مونومرها 3.5 مولار و گرمای آزمایش به ترتیب 60 و 27 درجه سانتیگراد برای گروههای آزو و بنزویین متعلق به آغازگر انتخاب شده است. درصد تبیدل مونومر به پلیمر، میزان گروههای وینیلی آویزان و جرم مولکولی پلیمرها قبل از نقطه ژل به صورت تابعی از زمان واکنش تا شروع ماکروژل شدن در مجاورت آغازگر دو عاملی (گرمایی - نوری) اندازه گیری و معلوم شد که تقریبا 97 درصد از گروههای وینیلی آویزان به وسیله واکنشهای حلقوی شدن مورد استفاده قرار گرفته و نسبت این واحدها در حلقه ها از غلظت مونومر مستقل است. به دلیل انجام واکنشهای حلقوی شدن نزدیک شدن مراکز رادیکالی و گروههای وینیلی آویزان به مولکولهای پلیمری دیگر به اندازه قابل ملاحظه ای کاهش یافته و در نتیجه هم واکنشهای پایانی و هم واکنشهای شبکه ای (ایجاد پیوند های عرضی) به وسیله نفوذ قطعه ای رادیکالهای پلیمری تحت کنترل بوده است. همچنین، نتایج سینتیکی نشان می دهد که واکنش پذیری گروههای وینیلی آویزان برای واکنشهای بین مولکولی نسبت به گروههای وینیلی به شکل مونومریک تا دو برابر کاهش یافته است. این کاهش چشمگیر در واکنش پذیری گروههای وینیلی آویزان می تواند علت اصلی تاخیر نقطه ژل باشد. درست بر عکس نظریه ژلها همراه با پیشرفت پلیمر شدن منحنی های توزیع اندازه این پلیمرها قبل از رسیدن به نقطه ژل به جای تک مدلی به دو مدلی تغییر یافته است. این نتایج تجربی نشان می دهد که مکانیسم ژل شدن نوع انعقادی ذرات ابتدایی به هم فشرده درست بوده و این گونه پلیمرها قبل از ژل شدن پلی دیسپرس هستند. در واقع، رفتار سینتیکی سیستمهای ژل پلیمرMMA-EGDM به وسیله آغازگر دو عاملی مشابه نتایج بدست آمده با استفاده از آغازگرهای گرمایی و نوری است.

مقدمه: مطالعه بر زیست سازگاری کامپوزیت ها و از جمله بررسی اجزای شسته شده از آن ها و تاثیر احتمالی این مواد بر بدن، حایز اهمیت فراوان هستند. هدف از این مطالعه، بررسی میزان شویش اجزای آلی کامپوزیت رزین متداول و اورموسر در محیط های مختلف بود. مواد و روش ها: در این مطالعه ی تجربی آزمایشگاهی، با استفاده از یک مولد تفلونی 32 نمونه از دو نوع کامپوزیت (کامپوزیت میکروهیبرید All purpose متاکریلات بیس و اورموسر (ادمیرافیوژن)) با قطر 6 میلی متر و ارتفاع 2 میلی متر آماده سازی شد. نمونه ها در آب مقطر و متانول غوطه ور شدند. پس از 24 ساعت و 7 روز میزان آزاد شدن تری اتیلن گلیکول دی متاکریلات (TEGDMA)، اورتان دی متاکریلات (UDMA) و کامفورکینون (CQ) توسط دستگاه کروماتوگرافی گازی بررسی شد. نتایج با استفاده از آزمون های آماری توکی، ANOVA در نرم افزار SPSS نسخه ی 23 مورد ارزیابی قرار گرفت (0/05 > α ). یافته ها: میزان شویش TEGDMA، UDMA، CQ به طور معنی داری کمتر از کامپوزیت میکروهیبرید است (0/009 > p value) و این اختلاف معنی دار با گذشت زمان یک هفته برای هر دو ماده وجود داشت (0/001 > p value). نتیجه گیری: کامپوزیت اورموسر کمترین میزان شویش اجزای TEGDMA، UDMA و CQ را نسبت به کامپوزیت میکروهیبرید داشت و میزان شویش کامپوزیت اورموسر در آب کمتر از متانول بود و میزان شویش CQ در کامپوزیت اورموسر در متانول بیشتر از سایر اجزا بود.

اتیلن گلیکول و دی اتیلن گلیکول کاربرد گسترده ای دارند. از اتیلن گلیکول در تهیه الیاف مصنوعی پلی استری، ضد یخ، مواد منفجره، صنایع نساجی و کاغذ یا چرم و غیره، استفاده می شود. لذا شناسایی میکروارگانیسم های مصرف کننده آنها بسیار مهم است، و از بین بردن مواد دارنده اتیلن گلیکول که پس از استفاده در محیط جمع شده و باعث آلودگی محیط زیست می شود، لازم است. در این پژوهش، در مرحله نخست، باکتری سودوموناس آئروژینوزا که مصرف کننده اتیلن و دی اتیلن گلیکول است، جداسازی و شناسایی شد. در مرحله دوم، میزان مصرف این مواد به وسیله این میکروارگانیسم با روش های میکروبیولوژیکی مانند: روش سری رقت لوله ای، تولید کلنی روی محیط کشت پایه حداقل آگاردار که به آن اتیلن گلیکول و یا دی اتیلن گلیکول به عنوان تنها منبع کربن و انرژی افزوده شده بود، تعیین شد. نتایج نشان داد که این سویه باکتری سودوموناس آئروژینوزا می تواند روی محیط کشت حاوی حداکثر 30 میلی گرم در میلی لیتر از اتیلن گلیکول و 5 میلی گرم در میلی لیتر از دی اتیلن گلیکول زنده بماند و رشد کند. میزان مصرف این مواد با روش کروماتوگرافی گازی در فواصل زمانی مختلف، تعیین شد.

کیفیت پوشش نیکل در فرایند پوشش دهی الکترولیتی شامل میزان براقیت و ضخامت پوشش، به ترکیبات شیمیایی وان و به ویژه نوع و مقدار افزودنی ها وابسته می باشد. در این تحقیق، شرایط وان واتس در حضور اتیلن گلیکول و یا دی اتیلن گلیکول به عنوان افزودنی، بر کیفیت پوشش نیکل بر روی بستر استیل مورد مطالعه قرار گرفته است. جهت بهینه نمودن شرایط، از روش یک متغیر در یک زمان استفاده شد. با استفاده از تصویربرداری توسط گوشی هوشمند و پردازش تصویر در نرم افزار متلب، میزان براقیت پوشش نیکل تعیین شده و ضخامت پوشش توسط دستگاه ضخامت سنج، اندازه گیری شد. در شرایط بهینه 120 گرم بر لیتر دی اتیلن گلیکول و یا 50 گرم بر لیتر اتیلن گلیکول، pH برابر با 5/4، زمان 20 دقیقه، دمای 45 درجه سانتی گراد و چگالی جریان 6 آمپر بر دسی متر مربع، درصد براقیت 94% با ضخامت 18 میکرومتر برای پوشش نیکل بدست آمد. به منظور مطالعه مورفولوژی سطح و آنالیز عناصر پوشش، از تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی ( SEM ) همراه با طیف بینی پاشندگی انرژی (EDS ) استفاده شد. نتایج حاصله، توزیع یکنواخت پوشش نیکل همراه با خلوص 100% بر روی بستر را نشان داد. نتایج طیف سنجی پراش اشعه ایکس ( XRD ) نیز نشان داد که پوشش نیکل، دارای ساختار بلوری fcc می باشد. نتایج منحنی های پلاریزاسیون حاکی از 83% کاهش سرعت خوردگی استیل با پوشش نیکل در محلول 5/3% وزنی سدیم کلرید در مقایسه با استیل بدون پوشش می باشد.

در این مقاله تاثیر پرتو فرابنفش لیزر اگزایمر ArF با طول موج 193 نانومتر بر روی پلی مر آلیل دی گلیکول کربنات (CR-39) بررسی شده است. ابتدا پلی مرها به سه دسته تقسیم شدند. دسته اول، زیر آستانه نورکندگی و دسته دوم، بالای آستانه نورکندگی، با تعداد تپ های متفاوت لیزر ArF پرتودهی شدند. دسته سوم ابتدا زیر آستانه نورکندگی با لیزر ArF و سپس با ذره های آلفای گسیلیده از 241Am پرتودهی و سپس به طور شیمیایی در محلول آبی سدیم هیدروکسید 6.25 مولار سونیده شدند. برای بررسی تغییر در ریخت شناسی سطح پلی مر، از میکروسکوپی الکترون پویشی (SEM) و برای تحلیل و بررسی ردپاهای ذره های آلفای ثبت شده در پلی مر آلیل دی گلیکول کربنات از میکروسکوپ نوری استفاده شد. نتیجه ها نشان داد که ساختارهای کرم مانند و تعدادی مخروط بر اثر پرتودهی لیزری روی سطح پلی مر ایجاد می شود. هم چنین مشاهده شد که قطر میانگین ردپاها کاهش می یابد. بنابراین لیزر باعث سخت شدن سطح آشکارساز می شود.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در این پژوهش، دو نوع پلی آکریلیک اسید شبکه ای شده با دو نوع شبکه ساز به روش پلیمرشدن رسوبی تهیه شد. برای تهیه پلیمر از یک شبکه ساز بلند زنجیر (پلی اتیلن گلیکول دی متاکریلات،(PEGDMA-330  و یک شبکه ساز کوچک مولکول (متیلن بیس آکریل آمید،(MBA  استفاده شد و مقایسه بین این دو شبکه ساز و اثر آنها روی خواص تورمی، مقدار غلظت دهندگی، رفتار گرمایی و رئولوژیکی بررسی شد. مقدار ژل به دست آمده برای پلیمر سنتز شده با شبکه ساز MBA بیشتر بود. نمونه سنتز شده با شبکه ساز بلند زنجیر افزایش ظرفیت جذب حلال را نشان می دهد. این مطالب بیشتر بودن مقدار گرانروی را برای پلیمر سنتز شده با شبکه سازPEGDMA-330  تایید می کند. M-c محاسبه شده با استفاده از معادله فلوری-رنر و نظریه کشسانی-کشسانی نشان می دهد که MBA واکنش پذیری بیشتری داشته است. دمای انتقال شیشه ای برای پلیمرتهیه شده باPEGDMA-330  بیشتر و بر خلاف انتظار Tg نمونه سنتز شده با شبکه ساز کوچک مولکول نسبت به پلیمر خطی کمتر است. بررسی های رئولوژیکی افزایش گرانروی و افزایش نسبی مدول ذخیره بر حسب بسامد را برای پلیمر سنتز شده با شبکه ساز بلند زنجیر نشان می دهد. گرانروی ظاهری و گرانروی ناشی از رئولوژی نشان می دهد، شبکه ساز بلند زنجیر از نظر غلظت دهندگی بهتر است.

آمیزه های چندجزئی بر پایه پلی وینیل کلراید سخت (UPVC) به عنوان جزء اصلی و پلی متیل متاکریلات (PMMA) برای چقرمه سازی پلی وینیل کلراید، نانوگرافن (GNP) به عنوان تقویت کننده و دی اکتیل فتالات (DOP) در نقش نرم کننده با ترکیب درصدهای مختلف (10/90 و 20/80 حاوی phr 0، 5/0، 1 و 2 نانوگرافن) توسط مخلوط کن داخلی تهیه شدند. ریزساختار و خواص مکانیکی نانوکامپوزیت های تهیه شده با هدف بررسی اثرات متقابل PMMA و GNP بر خواص بستر UPVC بررسی گردید. نتایج بدست آمده از آزمون های کشش و ضربه نشان داد که با افزایش درصد نانوگرافن، مدول کششی افزایش و ازدیاد طول تا نقطه پارگی، استحکام کششی و مقاومت ضربه کاهش می یابد. در درصدهای ثابت نانوگرافن، مقاومت ضربه و مدول کششی و نیز درجه پراکنش نانوگرافن در نمونه های حاوی 20% PMMA بالاتر است که به اختلاط بهتر فازها در اثر برهمکنش های مشاهده شده بین نانوگرافن و پلی متیل متاکریلات در طیف سنجی مادون قرمز و امتزاج پذیری بالاتر دو فاز پلیمری در این ترکیب درصد نسبت داده می شود. همچنین، مشاهده سطح شکست نمونه ها توسط میکروسکوپ الکترونی پویشی نشان داد با افزایش درصد نانوگرافن سطح شکست نمونه ها زبرتر بوده و مسیر رشد ترک در حضور نانوگرافن طولانی تر و ناهموارتر می باشد.

استفاده از ترکیب های شاخص از جمله روش های شناسایی تقلبات در مواد غذایی است. اسید غالب میوه انگور، تارتاریک اسید می تواند بعنوان شاخص حضور آب انگور قرمز در آب میوه های دیگر مورد استفاده قرار گیرد. هدف این مطالعه سنتز پلیمر قالب مولکولی با قدرت جذب انتخابی تارتاریک اسید می باشد. سنتز پلیمر توسط منومرهای متاکریلیک اسید و آکریل آمید و اتیلن گلیکول دی متاکریلات بعنوان اتصال دهنده ی عرضی در دو سطح (20 و 30 میلی مول) انجام گرفت. روش بکار رفته در تولید پلیمر از نوع رسوبی بود. ارزیابی میزان جذب تارتاریک اسید با پلیمر سنتز شده توسط کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا انجام گرفت. برای بررسی مورفولوژی پلیمر روش پراکندگی نور دینامیکی، میکروسکوپ الکترونی روبشی و طیف سنجی تبدیل فوریه مادون قرمز بکار برده شد. پلیمرهای سنتزشده بر پایه آکریل آمید و مقدار بالای اتیلن گلیکول دی متاکریلات، تارتاریک اسید بیشتری جذب کردند. پلیمرهای تولیدی دارای سطح کروی و اندازه ی در حد میکرومتر بودند. تصدیق تشکیل کمپلکس بین پلیمر و تارتاریک اسید به روش طیف سنجی تبدیل فوریه مادون قرمز انجام گرفت. با توجه به نتایج این مطالعه، روش مولکول نگاری پلیمری می تواند بعنوان یک روش ساده در شناسایی و جداسازی تارتاریک اسید از محیط های غذایی مورد بررسی و استفاده قرار گیرد.